Ramazan Yıldızhan - Duy Sesimi Ankara

Bir pazar çarşı zamanı gelmişti 
Giyindim hemen bende sivilleri 
İçimde birazcık çarşı sevinci 
İmzalar atıldı serbestim şimdi 

Dolaştım ankaranın her yerini 
Etimesgutu birazcık dikmeni 
Aslında ankara güzel bir yerdi 
Gezmeye vaktimiz yoktuki bizim 

Saat 5 teslim olmaya az kaldı 
Kızılay askeriyeye yakındı 
Oturdum kafeye söyledim çayı 
Yorgunluk vardı her yerimde ağrı 

Çayımın son demlerine gelmiştim 
Kapıdan biri girdi ve kitlendim 
Nedense gitmekten bir an vazgeçtim 
En iyisi ben çayımı tazeliyim 

Oturdu karşılardan bir masaya 
Gözleri dönüp baksa bir kez bana 
Der demez öyle bir baktıki bana 
Eminim ankara hasta bu kıza 

Bakışma gülüşme derken bir ara 
sanki gel dedi otur bu masaya 
Gururmu artık ayaklar altında 
Gittim ben hemen oturdum yanına 

Nasılsın iyimisin ayakları 
Gülüşü benliğimi benden aldı 
Sormayın sakın benim naptıgımı 
Dilimi yutmuştum konusamadım 

Her neyse muhabbet derinleşmişti 
Teslim olma saati baya geçti 
Gözleri inan herşeye bedeldi 
Saat 10 kalkalımmı artık dedi 

Farketmez sen nasıl istersen dedim 
Aslında kalkmayı hiç istemedim 
Saatler nasıl geçti bilemedim 
DUY SESİMİ ANKARA BU KIZ BENİM ..

Kafeden çıktık yola devam ettik 
Yolda hep birbirimizi izledik 
Ulusun dar bi sokağına girdik 
Burda dur ! yolun sonuna gelmiştik 

Anladım ayrılık zamanı geldi 
Acaba yine görürmüyüm seni 
Bilmemki olabilir belki dedi 
Numarasını yazıp hemen verdi 

O eve ben askeriyeye döndüm 
Çarşımı kitlediler ama güldüm 
Cezalar gülmemi sağladı gördüm 
O kızı tanıdım hayata döndüm 

Şimdi siz beni sorarsanız eğer 
Dağları delemem yüreğim yeter 
İnşallah sevdamız bir ömür sürer 
Yüreğim her zaman izinden gider..